Flipperkasthoofd

Laatst hoorde ik iemand zeggen: mijn hoofd lijkt wel een flipperkast.
Verrassend beeld: gedachten die als een ’pinball’ door je hoofd stuiteren.

De lol van het flipperspel is om de bal – en jezelf – zo lang mogelijk in het spel te houden door fanatiek te flipperen en indien nodig tegen de kast aan te beuken.
Dat helpt, maar als je het te erg maakt, springt de kast ‘op tilt’ en rolt de knikker onverrichterzake het spel uit.  ‘Game over’ krijg je dan te lezen.
Als wij te lang en te fanatiek flipperen gebeurt ons dat ook en dat noemen we dan burn-out.

Flipperen is leuk, maar niet als het zich ongevraagd in je hoofd opdringt.

Steeds meer mensen lijken last te hebben van het onstuitbare geflipper in hun hoofd. Op zoek naar innerlijke rust lopen we allerlei cursussen, trainingen en coaches af om het rondtollende denken enigszins  te beteugelen.

Hoewel ons hoofd niet zo simpel is als een flipperkast is de aanzet wel hetzelfde: stoppen met flipperen!

Dan verdwijnt de bal vanzelf onder uit de kast door de natuurlijke werking van de zwaartekracht.
Hetzelfde gaat op voor ons brein: door even niks te doen – als je mediteert, maar ook door de dag heen – verdampen na enige tijd de emoties en het daarmee gepaard gaande denken.

Dat gebeurt bijna als vanzelf….We laten de boel even de boel en laten de knikkers van ons denken rustig – of onrustig, ook goed – hun onnavolgbare gang maken waarlangs ze maar willen.
Maar we gaan niet flipperen! Althans dat is het voornemen.
En als dat lukt kúnnen ze uiteindelijk niet anders dan verdwijnen.

Vaak brengen we dan wel weer nieuwe ballen in het spel, want we zijn aardig verknocht aan het spel en de knikkers van ons denken en voelen.
Daarbij: we vinden stilte soms erg ongemakkelijk: onbekend, bedreigend zelfs, te confronterend of te saai.

Maar als de boel eenmaal wat tot rust komt, kan er iets interessants gebeuren: het spel gaat gewoon door, maar raakt wat meer op de achtergrond.
En door die afstand ga je helderder zién hoe je bewustzijn dat spel speelt.

Dat maakt dat je zelfs kunt gaan genieten van de wendbaarheid, de inventiviteit en elasticiteit van het spel dat gespeeld wordt.  En dat spel van je leven gaat waarderen als zijnde niets meer en minder dan het/jouw leven zelf.

Kortom: dat je leeft.
Want dat vergeten we nog wel eens in de spanningen van het spel van alledag.
Mediteren of een time-out nemen wordt zo niet langer een gevecht om ergens vanáf te komen – of om juist iets binnen te halen, zoals rust of helderheid –  maar om vol in je leven te staan.
Pas dáár ook ontstaat die veel gezochte en geroemde rust die we vaak tevergeefs zoeken in meditatie.

Meditatie kan zo een feestje worden in plaats van een moeizame strijd.
Een vreugdevolle, zelfs vrolijke aangelegenheid, tegenover de bloedserieuzigheid waarmee mediteren vaak wordt opgezadeld.

Vandaar misschien die glimlach van de Boeddha en de schaterlach van Putai?

                       
_________________

Mocht je niet meer weten wat een flipperkast is of toch nog even ge-updated willen worden: zie hier. (1 min)

Ken je ‘Pinball wizard’ nog van de Who? Hier in een versie uit de oude doos ( 2.50 min)