Schitteren op de achtergrond

De laatste dag van de Kerstvakantie zag ik een aflevering van het Uur van de wolf over achtergrond zangeressen. Puur toeval: het was echt een ‘lazy suday afternoon’, eentje die ik wel verdiend had vond ik, omdat ik de kerstvakantie zo’n beetje had doorgewerkt. Die laatste dag voelde als een echte vakantiedag. In een onbewaakt ogenblik keek ik of er iets op TV was. En zo viel ik in deze uitzending waar ik normaal niet zo snel op afgestemd zou hebben, maar waar ik nu meteen ingezogen werd. Vast ook omdat de Ikettes op het beeldscherm verschenen: de uiterst sexy en wervelende achtergrond zangeressen van Ike en Tina Turner (we hebben het nu over de 70-er jaren).
Ik herinner me nog hoe mijn vader daar toentertijd aardig van ondersteboven was, terwijl hij zich toch niet echt interesseerde voor popmuziek. Maar die Ikettes………

Ik kwam niet meer los van de uitzending, niet alleen door de Ikettes. Er kwamen prachtige, enerverende en ontroerende interviews en filmbeelden voorbij van achtergrondzangeressen, bijna allemaal zwart overigens. De dynamiek, de passie en de liefde voor muziek dropen van het scherm. Popsterren als Mick Jagger, David Bowie en Sting, die hen vaak inhuurden in die tijd, staken hun bewondering en waardering voor de zangeressen niet onder stoelen of banken. Met name de scène Sting was indrukwekkend: hoe hij communiceerde met hen en in hoe hij – in een kort interview – de relatie legde tussen muziek en spiritualiteit.

Die achtergrondzangeressen waren vaak veel beter – technisch gesproken – dan degene met of voor wie ze zongen. Maar op de een of andere manier lukte het de meesten niet om een solo carrière op te bouwen, hoe goed ze ook waren. En dat had weer alles te maken met hun karakter, hun (gebrek aan?) ego en drive, maar ook met mazzel: om op het juiste moment de goeie mensen – vooral producers – tegen te komen. Toen achtergrondzangeressen ‘uit’ raakten, moesten ze andere inkomsten zien te krijgen.
Een van hen verdiende haar inkomen als schoonmaakster, tot ze op een dag terwijl ze een chique appartement aan het stofzuigen was, haar eigen nummer hoorde op de radio. Toen wist ze: ik ga weer zingen. En het lukte haar alsnog om haar carrière weer op te bouwen!

Wat me zo’n ontzettend goeie zin gaf weet ik niet precies. Maar het had vast te maken met de passie en levenslust die voelbaar was bij iedereen die in beeld kwam. Hoe iedereen haar/zijn leven gaf voor de muziek en de drive om er voor te gaan, ook al kwamen veel dromen niet uit. Het feit dat ze het déden, ervoor gingen, succesvol of niet. Ze konden het gewoon niet laten, ook al schitterden ze niet op de voorgrond.

Voor mij voelde de uitzending als een viering van het menselijke leven, van de vitaliteit en schoonheid die erin zit. Het was een ode aan onze veerkracht en potentie om met tegenslagen en hindernissen om te gaan en onszelf ondanks alles te kunnen geven en mee te gaan aan wat er van binnenuit leeft.

Zo wordt ook muziek een spiritueel pad: je doet het omdat je niet anders wilt of kunt en je geeft je eraan over. Niet omdat je alleen beroemd wilt worden of goud geld wilt verdienen, maar omdat het je leven is. De Duitse dichter Rilke adviseerde ooit een dichter in spé: als je niet het gevoel hebt dat je moét dichten, laat het dan beter achterwege. Zo is dat met echte kunst in welk opzicht dan ook denk ik: je kúnt niet anders. En dus doe je wat je moet doen. En ook al is niet iedereen gezegend met het talent van de grote ‘goden’, iedereen kan het pad gaan dat voor hem of haar voelt als: dit moet ik doen.

Hier voel ik altijd een sterke verbinding met Zen, omdat het ook daar wat mij betreft gaat over een passie om iets uit te vinden over je leven, een nieuwsgierigheid naar het leven zelf. Dat kom je overal tegen waar leven is en waar mensen vanuit hun innerlijke drijfveren leven. In die zin is iedereen een kunstenaar, die op eigen wijze vorm probeert te geven aan zijn/haar leven. Om die roep van binnenuit te volgen en gehoor te geven aan een drijfkracht die zich in principe niets aantrekt van maatschappelijke positie of status. Dat we ons vaak wel laten verleiden door roem, geld en macht en van ons pad laten afbrengen is weer een ander verhaal.
Maar deze middag waren het die bezieling én de worsteling om je leven vorm te geven, die centraal stonden en dat was mooi en inspirerend om mee te maken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s